Essay:

Essay details:

  • Subject area(s): Marketing
  • Price: Free download
  • Published on: 14th September 2019
  • File format: Text
  • Number of pages: 2

Text preview of this essay:

This page is a preview - download the full version of this essay above.

Wstęp

Turystyka, jako szeroko pojęte zjawisko znane jest od czasów starożytnych. Opisywane w homeryckich epopejach wyprawy w pewnym stopniu także można uznać za swoistą turystykę. Poznanie nowych miejsc, szukanie doznań, odkrywanie nieznanego, to wszystko stało u podstaw turystki, choć dziś rozumiemy to pojęcie nieco inaczej. Przez wieki przybierało ono bowiem nowe oblicza, które determinowane były głównie poprzez cel podróży.  Stąd możemy mówić o turystyce religijnej (pielgrzymki), turystyce edukacyjnej (peregrynacje), turystyce zdrowotnej (wyprawy do tzw. wód ). Wszystko to, co motywowało ludzi do podróży na przestrzeni dziejów, ma dziś swoje odzwierciedlenie na szerokim i potężnie rozwiniętym rynku turystycznym. Mimo to trzeba zaznaczyć, iż turystyka, taką jaką znamy ją dziś, zrodziła się dopiero w wieku XIX. Miało to bezpośredni związek z rewolucją w dziedzinie transportu. Pojawienie się maszyny parowej, upowszechnienie kolei i rozwój nowoczesnej międzypaństwowej infrastruktury komunikacyjnej sprawił, że podróże przeznaczone były nie tylko dla elity, ale dla coraz szerszych grup społecznych. (M. Lewan, 2004, s. 15-44.)

Kolejne etapy rozwoju ruchu turystycznego cechowały się multiplikowaniem celów podroży w czasie jednej wyprawy. Coraz nowocześniejszy turysta nie pragnął zrealizować tylko jednego zamierzenia. Naturalnym stawały się wyprawy łączące w sobie elementy duchowości, zdrowotności, poznania nowych obszarów i wreszcie elementy czystej rozrywki. Obecnie jesteśmy właśnie na takim etapie rozwoju turystki. Wobec ciągłych problemów z ilością czasu i globalnym przyspieszeniem trybu życia, chcemy realizować jednocześnie wiele elementów. Te same mechanizmy kierują rynkiem turystycznym, od którego oczekujemy wielu atrakcji skondensowanych w możliwie krótkim czasie. Wobec rozwoju możliwości transportu i coraz powszechniejszych podróży, wielotygodniowe wyprawy stały się rzadkością. Zastępują je częste, choć krótkie wyjazdy, zlokalizowane czasowo w okolicach weekendu, czyli klasycznej przerwie od pracy.

W związku z powyższym przedmiotem rozważań, w niniejszej pracy są to możliwości rozwoju turystyki weekendowej, która z roku na rok staje się coraz bardziej popularna i zajmuje coraz istotniejsze miejsce na rynku turystycznym. Obszarem, któremu chcę poświecić uwagę jest część województwa lubelskiego, która jest najatrakcyjniejsza dla turystów weekendowych z Lubelskiego Okręgu Metropolitalnego. Opisywany teren, mimo swoich licznych walorów naturalnych i kulturalnych jest wciąż miejscem stosunkowo słabo wykorzystanym turystycznie. Posiada jednak istotny potencjał, który można skierować tak do osób spoza województwa, jak i do samych mieszkańców Lublina i najbliższej okolicy. Wybrany przeze mnie obszar, daje szerokie możliwości realizowania założeń turystki weekendowej, co autor postara się zobrazować niniejszą pracą.

1. Cel, zakres i metody badawcze zastosowane w pracy

Celem niniejszej pracy jest zaprezentowanie walorów przyrodniczych, turystycznych i kulturowych obszaru badań, opis obecnego stanu wykorzystania tychże pod kątem turystki weekendowej, oraz próba określenia możliwości rozwoju tej formy spędzania wolnego czasu. Badania obejmą zarówno poziom infrastruktury turystycznej, jak i uwarunkowania naturalne. Ponadto istotnym elementem pracy jest wskazanie wzajemnych relacji miedzy walorami przyrodniczymi, a rozwojem gospodarki turystycznej. Ważnym punktem niniejszej pracy będą więc badania z zakresu interakcji człowieka z krajobrazem, które w ujęciu turystycznym prezentował w swoich opracowaniach Wiaczesław Andrejczuk ( W. Andrejczuk,  2010  

s. 15–24.).

1.1. Metody badań

Ze względu na specyfikę przedmiotu pracy zostały w niej wykorzystane następujące metody badawcze: opisowa: charakterystyka obszaru badań, analityczna: przegląd literatury problemowej, statystyczna: wykresy, tabele, kwerendy: zbieranie danych z urzędu statystycznego, kartograficzna: analiza materiałów kartograficznych oraz przedstawienie wynikow w formie kartograficznej, wskaźnikowe: odniesienie do liczby obiektów czy liczby turystów, rachunku ekonomicznego: ceny biletów, noclegu, koszty wstępu do obiektów, wywiadu: obserwacja, wywiad: rozmowa z właścicielem Hotelu, ośrodka, np. dotyczący danych obiektu noclegowego, empiryczne: autor odbył trzy weekendowe wyjazdy turystyczne, w czasie których starał się zweryfikować analizy i wyniki badań przeprowadzonych w części teoretycznej.

Mam nadzieję, iż niniejsza praca będzie swoistą analizą Lubelskiego Obszaru Metropolitalnego pod kątem jego potencjału turystycznego, zwłaszcza w ujęciu turystyki weekendowej. Realizując niniejszą pracę nie staram się stawiać ostatecznych tez, a jedynie prezentować stan faktyczny w skali, na którą pozwala objętość i specyfika pracy magisterskiej. Jednocześnie zdaję sobie sprawę z dynamiki rozwoju rynku turystycznego i ciągłych zmian trendów i mód, jakie panują wśród uczestników ruchu turystycznego.

Uważam, iż niniejszą pracą zaprezentuje jednak pewien stan rzeczy, który będzie punktem wyjścia dla kolejnych rozważań na temat turystki, a zwłaszcza turystyki weekendowej na obszarze badanym, a także jego okolic.

  1.2. Struktura pracy

Niniejsza praca została podzielona na siedem rozdziałów.

W rozdziale pierwszym znajduje się opracowanie celu i metod badawczych zastosowanych w celu zgłębienia tematu pisanej przez autora pracy magisterskiej.

Drugi rozdział to przegląd literatury problemowej odnoszącej się do badanego zagadnienia. Zawarte w nim zostały definicje i uwagi autorów skupiających swoją uwagę na zagadnieniu turystyki ze szczególnym akcentem na interesujący z punktu widzenia tematyki niniejszej pracy- turystyki weekendowej.

W rozdziale trzecim przedstawiono charakterystykę fizjograficzną obszaru, zwracając uwagę jak ukształtowanie terenu wpływa na walory turystyczne i czy charakter fizjograficzny nie stanowi naturalnego waloru turystycznego.

Czwarty rozdział o zasobach turystycznych, to opis najciekawszych walorów przyrodniczych, kulturowych, imprez cyklicznych organizowanych w granicach omawianego regionu według przyjętych gradacji normami państwowymi.

Rozdział piąty poświęcony zostanie kwestii zagospodarowania i infrastruktury turystycznej dla LOM. w tym rozdziale autor pracy wykaże poziom infrastruktury turystycznej i jej regionalne zróżnicowanie, wykorzystując przygotowaną na potrzeby niniejszej pracy bazę danych.

Rozdział szósty będzie swoistym podsumowaniem rozważań autora. Przedstawiono w nim ocenę możliwości rozwoju turystyki weekendowej dla Lubelskiego Obszaru Metropolitalnego, a swoją opinię autor poprze trzema przykładami weekendowego wyjazdu turystycznego, które odbył na potrzeby niniejszej pracy.

Rozdział ostatni zawiera podsumowanie i wynikające z pracy wnioski.

2. Przegląd literatury problemowej

Turystyka i jej rodzaje.

Podobnie jak w przypadku wielu terminów, których znaczenie wciąż ewoluuje jednowymiarowa definicja „turystki” powoduje szereg problemów. Różnorodność interpretacji tego zjawiska, jego wieloaspektowość w sferze społecznej, gospodarczej, środowiska kulturowego i przyrodniczego, a ponadto interdyscyplinarność, spowodowały trudności jej jednoznacznego określenia, sformułowania jednej, uniwersalnej i powszechnie akceptowanej definicji turystyki. Wynika to z faktu, że inną treść przedstawia turystyka jako zjawisko dla socjologa, inną dla ekonomisty, a jeszcze inną dla geografa czy historyka.

    Jak podaje V.T.C. Middleton (1996) w swojej publikacji. [Middleton V. T. C., 1996, Marketing w turystyce. Warszawa] Turystyka jest pojęciem bardzo szerokim. w jej zakres wchodzą turystyka: krajoznawcza, kwalifikowana, zdrowotna, motywacyjna (stymulacyjna), biznesowa, kongresowa, morska, etniczna, polonijna, socjalna, alternatywna, religijno – pielgrzymkowa, kulturalna, weekendowa i agroturystyka.

Za pierwowzór tegoż pojęcia uważa się określenie „grand tour”, czyli wielką wyprawę, którą odbywali zamożni obywatele państw Europy Zachodniej. Naczelnym celem tychże wypraw było poznanie świata, nabranie umiejętności społecznych adekwatnych dla środowisk kulturalnych oraz kształtowanie młodych charakterów.

Trudno jednak nazywać uczestników „grand tour” turystami, raczej peregrynantami lub podróżnikami. Nowoczesne pojęcie turysty, a wraz z nim turystyki przyjęło się najpierw w literaturze, dzięki powieściom romantycznym Marie-Henri Beyle'a, bardziej znanego jako Stendhal. w roku 1838 roku pisarz ukończył swoją powieść Memoires d'un touriste  - pamiętniki turysty, gdzie nie tylko zaprezentował samo pojęcie ale poprzez treść utworu nadał mu odpowiednie cechy, bliskie dzisiejszemu rozumieniu tego słowa. Obecnie jedną z najpopularniejszych definicji turystki jest określenie jej jako „ogółu czynności osób, które podróżują i przebywają w celach wypoczynkowych, służbowych lub innych nie dłużej niż jeden rok bez przerwy poza swoim codziennym otoczeniem, z wyłączeniem wyjazdów, w których głównym celem jest działalność zarobkowa wynagradzana w odwiedzanej miejscowości” (Terminologia turystyczna. Zalecenia WTO. Organizacja Narodów Zjednoczonych, World Tourism Organization, Instytut Turystyki, (1995).

Barbara Cymańska – Grabowska oraz Barbara Steblik – Wlaźlak przedstawiły interesujący podział turystyki na siedem typów oraz ponad 30 podtypów. Autorki wyróżniły następujące formy turystki: poznawcza, kwalifikowana, wypoczynkowa, biznesowa, religijna, zdrowotna, tranzytowa i przygraniczna. (B. Cymańska – Grabowska, B. Steblik – Wlaźlak, Warszawa 2014.) Warto  zaznaczyć, iż przyjęcie takiego podziału nie oznacza wyłączności. Kryteria, jakimi możemy się posługiwać chcąc sklasyfikować turystykę, są wielorakie. Co istotne rozwój technologii powoduje powstanie nowych form turystyki, jak choćby podróże multimedialne, które trudno ująć w klasycznym podziale. Wobec tego, to co można przyjąć za pewnik, to fakt iż turystyka jest jedną z tych gałęzi rynku, lub obszarów aktywności człowieka, która ulegać będzie ciągłej modyfikacji i rozwijać się wraz z globalnymi trendami.

Z kolei Światowa Organizacja Turystyki (WTO) zaleca dla celów statystycznych następującą definicję turystyki: „Turystyka obejmuje ogół czynności osób, które podróżują i przebywają w celach wypoczynkowych, zawodowych lub innych nie dłużej niż rok bez przerwy poza swoim codziennym otoczeniem, z wyłączeniem wyjazdów, w których głównym celem jest działalność zarobkowa”.

C. Kaspar twierdzi, że „Turystyka obejmuje całość powiązań i zjawisk, które się pojawiają wskutek zmiany miejsca i w związku z wynikającym z tego pobytem osób, przy czym dla osób tych nowe miejsce pobytu nie jest ani stałym miejscem zamieszkania, ani miejscem pracy” T. Łobożewicz, (2001).

W definicjach formułowanych na gruncie socjologii turystyka traktowana jest jako proces społeczny - np. W. Gaworecki (2003) turystykę widzi jako „proces społeczny i wskazuje na konieczność obserwacji skutków tego procesu”.

W podejściu humanistycznym akcent kładzie się na aktywność turystyczną człowieka jako istotny czynnik wpływający na osobowość człowieka. Turystyka stwarza obecnie najdoskonalsze formy i możliwości rozwoju osobowości człowieka, w wymiarze społecznym, psychologicznym i kulturowym. Wszystkie zjawiska czasowej i dobrowolnej podróży, które są związane ze zmianami w środowisku i rytmie życia odnosiły się do osobistych kontaktów z naturalnymi, kulturowym i społecznymi walorami odwiedzanego obszaru.

 Charakterystyczną definicją dla tego ujęcia jest określenie turystyki przez

K. Przecławskiego (1996) , który turystykę uważana za pewien specyficzny sposób realizacji różnorodnych aktywności ludzkich. Specyfika turystyki polega na: zmianie środowiska przyrodniczego, kulturowego bądź społecznego, zmianie codziennego rytmu życia, wchodzeniu w styczność osobistą z przyrodą, kulturą lub ludźmi.

W definicjach formułowanych na gruncie nauk ekonomicznych podkreślane są aspekty przemieszczania, czasowości zmiany miejsca pobytu, wyszczególniane cele wyjazdów turystycznych oraz uwzględniana sfera jego obsługi oraz efektów gospodarczych. z ekonomicznego punktu widzenia gość czasowy czy odwiedzający jest konsumentem rozmaitych usług turystycznych. Rozpatrując kategorię turystyki w płaszczyźnie rynku wskazuje się na kategorię popytu i podaży.

C. Marcinkiewicz „Marketing usług Turystycznych” (2003). w definicji turystyki łączy następujące elementy: czynności odwiedzającego dotyczą tylko aspektów życia poza czynnościami rutynowymi związanymi z pracą i kontaktami towarzyskimi, poza miejscem ich realizacji, czynności obejmują podróż i prawie zawsze jakieś formy transportu do miejsca docelowego, miejsce docelowe jest punktem centralnym dla czynności: konieczna jest ponadto obecność wielu urządzeń niezbędnych do ich wykonania.

W literaturze przedmiotu można spotkać różne podziały funkcji. Za  H. Borne i A. Dolińskim „Organizacja turystyki” (2001) wyróżniamy  trzy funkcje współczesnej turystyki:

1. Społeczno - wychowawczą - funkcja ta przejawia się w wartościach jakie nabywa lub pogłębia człowiek. Wartości poznawcze – to takie, dzięki którym człowiek uprawiający turystykę wzbogaca lub pogłębia swoją wiedzę z różnych dziedzin życia. Poprzez wartości wychowawcze turystyka uczy się współżycia w grupie, samodzielności, odwagi.

2. Rekreacyjno – zdrowotną - zdrowotne znaczenie turystyki polega na wyrwaniu człowieka z niezdrowego środowiska miast i wyprowadzenie w taki teren, gdzie działalność gospodarcza nie doprowadziła jeszcze do wystąpienia czynników szkodliwych, godzących w zdrowie ludzkie. Wysiłek fizyczny wykonywany przez turystę w trakcie wędrówek w klimatycznie korzystnym środowisku przyczynia się do poprawy jego zdrowia, powodując regenerację zużytych sił fizycznych i psychicznych.

3. Społeczno – gospodarczo - ekonomiczna funkcja turystyki przejawia się we wzroście inwestycji w szeroko rozumianej gospodarce turystycznej.

W „Podstawach Turystyki” istnieje także interesujący podział turystyki na siedem typów oraz ponad 30 podtypów. Autorki wyróżniły następujące formy turystki: poznawcza, kwalifikowana, wypoczynkowa, biznesowa, religijna, zdrowotna, tranzytowa i przygraniczna. (B. Cymańska – Grabowska, B. Steblik – Wlaźlak, 2014.)

Kryteria, jakimi możemy się posługiwać chcąc sklasyfikować turystykę, są wielorakie.

Charakter niniejszej pracy determinuje natomiast skupienie się na zjawisku turystyki weekendowej.

Znamiennym zjawiskiem życia społecznego, na świecie i w Polsce, ostatnich kilkudziesięciu lat jest ciągły wzrost czasu wolnego. Do wzrostu tego czasu przyczyniają się postęp, komputeryzacja i automatyzacja życia. Czas wolny powinien być przeznaczony na wypoczynek i rekreację a efektowny wypoczynek powinien łączyć w sobie elementy pełnego odprężenia z różnymi formami aktywności umysłowej i fizycznej. Podstawowym warunkiem właściwego wypoczynku jest zmiana otoczenia, oddanie się ulubionym zajęciom, a także ruch na świeżym powietrzu i bezpośredni kontakt z przyrodą. w takim świetle dużego znaczenia nabiera rozwój turystyki, a w szczególności turystyki weekendowej. Istotną wartością turystyki weekendowej jest to, że możemy ją uprawiać regularnie, co tydzień.

Najklarowniejsza definicja turystyki weekendowej, jaką można spotkać w literaturze przedmiotu została zawarta w pracy Cezarego Adama Nowka, Charakteryzowanie ruchu turystycznego, powstałej pod auspicjami Ministerstwa Edukacji Narodowej w roku 2006. Według tejże, turystyka weekendowa to „krótkotrwały wypoczynek realizowany w pobliżu miejsca zamieszkania” (C. A. Nowek, Radom 2006). w podobnym tonie przedstawiają tę kwestię inni autorzy. A. P. Lubowiecki - Vikuk, M. Paczyńska - Jędrycka uznają turystykę weekendową za formę turystyki krótkoterminowej, w niezbyt dużej odległości od miejsca zamieszkania. (A. P. Lubowiecki - Vikuk, M. Paczyńska - Jędrycka, 2010).

Uczestniczenie w aktywnych formach wypoczynku świątecznego znacznie przyczynia się do likwidacji zmęczenia, stresu, jest przeciwwagą dla monotonnej i intensywnej całotygodniowej pracy, a przede wszystkim okazją do bliższego kontaktu z rodziną, na co zwraca uwagę R. Brodnicki w swojej publikacji 2006 ).

P. Ikonowicz (2000) w swojej publikacji  mówiąc o wypoczynku świątecznym (weekendowym), miał na myśli tradycyjne formy rekreacji. Jest to najczęściej wypoczynek polegający na: dłuższym wysypianiu się, oglądaniu telewizji, spędzaniu czasu przed komputerem, na czytaniu prasy, książek, pójściu do kina, lub kawiarni. Do rzadszych form należą: wyjście do teatru czy na wystawę. Częstą formą spędzania czasu podczas weekendu są odwiedziny u krewnych i znajomych. Wymienione formy rekreacji należą do wypoczynku biernego, natomiast zdecydowanie bardziej pożądane są aktywne formy spędzania czasu wolnego. Wskazując na wyższość form aktywnych nad biernymi dla wypoczynku twierdzi, że niesłuszny jest pogląd, iż będziemy bardziej zdrowi wtedy, kiedy będziemy się mniej męczyć. Aktywność ruchowa skutecznie redukuje stres.

Turystyka weekendowa należy współcześnie do coraz popularniejszych rodzajów turystyki. Zjawisko to ma charakter masowy, choć nie powszechny, dokonuje się cyklicznie w krótkim okresie czasu i koncentruje na pewnej, ograniczonej czasem dojazdu przestrzeni.

J. Rut (1998) pisze, że u źródeł potrzeb wyjazdu weekendowego leży kryzys warunków środowiskowych w miastach, konieczność regeneracji sił psychiczno – fizycznych w oderwaniu od codziennej egzystencji, pełnionych ról społeczno –  rodzinnych i zawodowych. Regularny „weekend” jest szansą dla rozwoju osobowego poprzez zaspokojenie potrzeb poznawczych i nabywanie nowych umiejętności w kontaktach międzyludzkich lub społecznej izolacji.

O wielkości decydują w dużej mierze wielkość stopnia urbanizacji i industrializacji

ośrodka miejskiego, poziom zamożności i poziom kulturowy, struktura społeczno – zawodowa mieszkańców miasta, ilości czasu przeznaczonego na wypoczynek, stopień wyposażenia i atrakcyjności zieleni miejskiej dla wypoczynku. Czynniki te kształtują, subiektywne potrzeby i motywacje uczestnictwa w ruchu weekendowym.

Osoby uczestniczące w ruchu weekendowym wykazują pewne charakterystyczne cechy dotyczące struktury wieku, wykształcenia i zawodu, stopnia zamożności. Na wyjazd świąteczny udają się najliczniej rodziny lub grupy znajomych, „samotny weekend” jest zjawiskiem rzadkim. Niewielkie jest uczestnictwo w wyjazdach weekendowych osób starszych, które na ogół wypoczywają w strefie miejskiej.

M. Lepich (1996) zwraca uwagę na silną zależność pomiędzy wykształceniem i wykonywanym zawodem, a systematycznością wyjazdów świątecznych. Najczęściej na weekend udają się osoby z wyższym lub co najmniej średnim wykształceniem. Poziom kulturowy i zasobność materialna stymuluje wyższe aspiracje rekreacyjne.

Obok wzrastającej częstotliwości wyjazdów, rośnie czas trwania wypoczynku i różnorodność jego form. Możliwość wyjazdu weekendowego stymuluje bezpośrednio ilość czasu wolnego w końcu tygodnia. Wyjazd na wypoczynek może mieć charakter wyjazdu jednodniowego, bez noclegu, trwającego od kilku do kilkunastu godzin.

Odwiedza się wówczas tereny zadrzewione i nadwodne w strefie podmiejskiej, o dogodnej dostępności komunikacyjnej.

Właściwy weekend natomiast połączony jest z noclegiem, trwa od jednego do trzech dni, wymaga bazy noclegowej, sportowo - rekreacyjnej, komunikacyjnej itd. z punktu widzenia efektywności wypoczynku, jest to najbardziej prawidłowa forma wypoczynku świątecznego mająca charakter małych wakacji.

Średnia długość pobytów weekendowych stale się wydłuża. Pozytywnym dla dorocznego wypoczynku, choć przez niektóre środowiska społeczne krytykowanym zjawiskiem ostatnich lat, są tzw. długie weekendy. Powstają one z połączenia blisko sąsiadujących ze sobą dni świątecznych, a dzielący je dzień roboczy pozostaje do odpracowania w najbliższą wolną sobotę. Na najdłuższy weekend wyjeżdżają przede wszystkim ludzie młodzi, rodziny. Miejscem ich podróży stają się odleglejsze tereny aniżeli w „zwykły” weekend.

Dostępność komunikacyjną kształtują takie czynniki jak: rodzaj środka lokomocji (PKP, PKS, samochód osobowy, autokar, rower), częstotliwość kursów, komfort jazdy, przepustowość środka transportu i tras komunikacyjnych ( w tym szczególnie wylotowych z miasta), konieczność stosowania komunikacji wiązanej, możliwość dotarcia bezpośrednio na miejsce rekreacji i inne. Podróż odbywana w warunkach komfortowych może przekształcić się w element składowy wypoczynku. w przypadku wyjazdu środkami komunikacji zbiorowej zasadniczym motywem wyboru miejsca rekreacji jest dogodna dostępność komunikacyjna terenów rekreacyjnych. Wyjazdy tego typu z reguły kierują się w regiony najbliższe miastu, maksymalnie do 70 kilometrów, z uwagi na długi czas podróży. w przypadku weekendowiczów zmotoryzowanych zasięg wyjazdu świątecznego staje się przede wszystkim funkcją atrakcyjności turystycznej i sięga znacznie dalej.

Jak piszą M. Świątkowska i K. Krajewski w pozycji „Turystyka weekendowa na terenach chronionych Trójmiasta – szansa czy zagrożenie zrównoważonego rozwoju Kaszub” S. Wodejko, (2008), wypoczynek w czasie wyjazdu świątecznego może przybierać formy bierne i aktywne. w obecnym najpowszechniejszym modelu wypoczywania dominują formy bierne. Jednakże coraz więcej sympatyków zyskuje sobie rozwijanie czynnych form wypoczywania - uprawianie sportów, turystyki krajoznawczej, kwalifikowanej, co jest naturalną konsekwencją miejskiego trybu życia. Wysiłek ruchowy w środowisku o pięknym krajobrazie wzbogacony jest dodatkowo o walory doznań estetycznych. Daje to możliwość pełniejszego odprężenia i odnowy sił.

Obserwuje się zbieżność wypoczynku weekendowego, wymagającego pewnych umiejętności i sprzętu sportowego z turystyką kwalifikowaną - to znaczy weekend kwalifikowany. Stopniowo obserwuje się również tendencję do wydłużania wyjazdu weekendowego w czasie. z wyjazdu kilkugodzinnego przekształca się on w pobyt jedno, dwudniowy połączony z noclegiem.

Omówione współczesne tendencje rozwojowe weekendu wpływają stopniowo na zmianę modelu wypoczywania. Zamiast preferowanej głośnej, masowej rozrywki w zatłoczonych, i wielofunkcyjnych ośrodkach rekreacyjnych usytuowanych najbliższej miastu okolicy, wyjeżdża się samodzielnie w rejony gwarantujące ciszę, spokój, samotność m. in. w celu uprawiania turystyki kwalifikowanej.

W oparciu o badania zamieszczone na stronie Polskiej Organizacji Turystycznej,

w 2015 roku podróżujący odbyli 39,9 mln podróży krajowych, w tym 24,2 mln podróży krótkookresowych, oraz korzystali z 186,9 mln noclegów. W krajowych wyjazdach krótkookresowych uczestniczyło 11,1 mln osób powyżej 15 roku życia.

( https://www.pot.gov.pl 2016)

Wśród społeczeństwa coraz częściej odczuwana jest potrzeba oderwania się od miejsca zamieszkania, bardzo często kojarzonego z pracą i stresem. Okres weekendu jest również coraz częściej jedyną możliwością spędzania czasu z rodziną. Dlatego też turystyka weekendowa nabiera coraz większego znaczenia w  budowaniu i zespalaniu właściwych relacji w rodzinie.

Uczestnictwo w krajowych wyjazdach krótkookresowych w dużym stopniu warunkowane jest sytuacją materialną, stopniem wykształcenia, wiekiem oraz przynależnością do grupy społeczno – zawodowej. Instytut Turystyki podaje, że w 2006 roku znaczna większość podróżujących, bo aż 43% stanowili urzędnicy i przedstawiciele wolnych zawodów, podczas gdy w tej grupie znalazło się jedynie 14% rolników. Decydującym argumentem mającym wpływ na udział w wyjazdach weekendowych jest także sytuacja materialna. Spośród osób korzystających z tej formy wypoczynku 36% znajdowało się w dobrej sytuacji finansowej, a w przypadku 12% sytuacja ta była oceniana jako zła. Jeśli zaś chodzi o wykształcenie to wśród osób korzystających z wyjazdów weekendowych 40% legitymowało się wykształceniem wyższym, natomiast 17% zasadniczym zawodowym. Na podstawie powyższych danych można dojść do wniosku, iż im lepsze wykształcenie i stabilniejsza pozycja materialna, tym wyższy stosunek udziału w tej formie turystyki.

W niepewnych ekonomicznie czasach wiele osób, nawet, gdy nie jest to spowodowane bezpośrednim obniżeniem wynagrodzenia, co chwila reformuje swoje cele wakacyjne, wybierając zamiast jednego, dłuższego okresu urlopowego, kilka krótszych wyjazdów, zazwyczaj bazując na dniach  wolnych od pracy i wykorzystując do nich pojedyncze dni  urlopowe. Jest to więc pewien trend, rozwijający się dynamicznie w różnych miastach i regionach. Określone miejsca w Polsce ukierunkowały swój rynek turystyczny na weekendowego klienta. Zainteresowanie krótkimi wyjazdami, jako mniej obciążającą czasowo formą relaksu odbiło się także w ofercie turystycznej. Coraz popularniejsze stają się rekonstrukcje wydarzeń historycznych, weekendowe zwiedzanie zabytków, poszerzone o dodatkowe atrakcje czy też liczne promocje dla weekendowych turystów.

O chęci korzystania z tego typu usług świadczą choćby specjalistyczne portale internetowe, które świadczą usługi w zakresie turystyki weekendowej, jak choćby:

...(download the rest of the essay above)

About this essay:

This essay was submitted to us by a student in order to help you with your studies.

If you use part of this page in your own work, you need to provide a citation, as follows:

Essay Sauce, . Available from:< https://www.essaysauce.com/essays/marketing/2017-6-21-1498005994.php > [Accessed 22.10.19].