Młodość to okres życia, który cieszy się dużą atencją. Wszyscy chcą być młodzi lub przynajmniej za młodych uchodzić. W większości ludzie dążą do tego, aby wydłużyć ten okres w swoim życiu. Obraz młodości, kobiety i mężczyzny ukazany w twórczościHenryka Sienkiewicza dotyczy ludzi młodych, którzy pokazywani są podczas nabywania życiowego doświadczenia oraz dojrzewania do dorosłości. Generalnie jest to obraz pokazujący emocjonalny stosunek do rzeczywistości,
z brakiem doświadczenia oraz z beztroskim i buntowniczym nastawieniem do świata.
W okresie pozytywizmu, wkierunku w filozofii i literaturze, który miał miejsce na przełomie XIX i XX wieku w literaturze ukazany był obraz młodości, kobiety i mężczyzny. Z pojęciem pozytywizmu wiąże się przede wszystkim praca organiczna. W nurcie tym ludzie sądzili, że każda jednostka w danej grupie społecznej musi wykonywać rzetelnie powierzone jej zadanie i współpracować z innymi, aby dążyć do ogólnego postępu. Polska będąca pod zaborami Rosji, Austrii i Prus powoli traciła nadzieję na niepodległość. Rolą pisarzy było więc przede wszystkim pokrzepienie serc i napełnianie odbiorców nadzieją na wolność. W okresie tym tworzył pod pseudonimem „Litwos” jeden
z najbardziej popularnych, również i dzisiaj polskich pisarzy – Henryk Sienkiewicz.
Henryk Sienkiewicz urodził się w dniu 5 maja 1846 roku w Woli Okrzejskiej. Był jednym z sześciorga dzieci Józefa i Stefanii Sienkiewicz. Rodzice pochodzili z zubożałej rodziny szlacheckiej. Przeprowadzali się wielokrotnie, aż ostatecznie zamieszkali w Warszawie.W 1864 roku zdobył swoją pierwszą nagrodę za wypracowanie „Mowa Żółkiewskiego do wojska pod Cecorą”. Największy talent przejawiał w przedmiotach humanistycznych. Sytuacja finansowa zmusiła go do zostania guwernerem. W wieku dwudziestu lat uzyskał świadectwo dojrzałości. Wolą rodziców było, aby został lekarzem.Zdał na wydział lekarski, ale wkrótce porzucił ten kierunek. Ostatecznie udał się na wydział filozoficzno-historyczny.W 1876 roku wyruszył w podróż do Ameryki.
Z tego okresu pochodzą „Listy z podróży do Ameryki”. W 1878 roku wrócił do Europy, zatrzymując się w Londynie, a następnie w Paryżu. Podczas pobytuwe Francji Henryk Sienkiewicz poznał nowy prąd
w literaturze – naturalizm. Naturalizm miał na celu wierne przedstawienie otaczającego świata.W kolejnych latach, po śmierci żony- Marii, bardzo często podróżował. Był w Konstantynopolu, Atenach, Neapolu, Rzymie
i Hiszpanii. W 1890 roku odwiedził Zanzibar w Afryce. Ta wyprawa zaowocowała napisaniem przez niego książek „Listy z Afryki” oraz
„W pustyni i w puszczy” o afrykańskich przygodach Stasia i Nel.
W późniejszym okresie napisał książki, które z wielką przyjemnością czytamy również dzisiaj, a należą do nich Trylogia, „Quo Vadis” oraz „Krzyżacy”. W 1900 roku podczas jubileuszu twórczości Henryk Sienkiewicz otrzymał dwór Oblęgorek pod Kielcami. Pięć lat później został laureatem literackiej Nagrody Nobla za całokształt twórczości. Mylnie uważa się, że nagrodę dostał za „Quo Vadis”.Po wybuchu
I wojny światowej, udaje się do Szwajcarii, gdzie zostaje założycielem Szwajcarskiego Komitetu Generalnego Pomocy Ofiarom Wojny
w Polsce. Umiera w dniu 15 listopada 1916 roku w Vevey, a w 1924 roku jego szczątki zostają sprowadzone do Polski i złożone w warszawskiej katedrze św. Jana.
Do jednych z jego dzieł, w którym ukazany jestobraz młodości, kobiety i mężczyzny należypowieść „W pustyni i w puszczy”.Książka była wydawana w odcinkach w „Kurierze Warszawskim” w latach 1910-1911.Historia opowiada o dwójce dzieci, które zostają porwane przez służącego ich ojców -Chamisa. Służący w przebiegły sposób wywozi dzieci – Stasia Twardowskiego i Nel Rawlison – do Mahdiego. Plan był bardzo prosty- wystarczyło powiedzieć dzieciom, że ich ojcowie, którzy odpowiadali za budowę Kanału Sueskiego, zmienili plany i zamierzają spotkać się z dziećmi na stacji.Sprytny plan dochodzi do skutku,
a zakładnicy zauważają to dopiero po dniu ciężkiej wędrówki przez pustynię.Mordercza wyprawa kończy się jednak szczęśliwie dla młodych podróżników.
Główna bohaterka książki, Nel Rawlison,była ośmioletnim dzieckiem. Jednak jej decyzje, zachowania oraz walka o przeżycie sprawiają wrażenie, że była o wiele starsza. Nel była półsierotą. Po śmierci matki, która zmarła na gruźlicę, ojciec wychowywał ją jak tylko najlepiej potrafił. Wielką pomocą dla niego były czarnoskóre opiekunki, które starały się zastąpić Nel matczyne ciepło. Kochała swojego psa Sabę, którego dostała w prezencie na Boże Narodzenie. Dziewczynka miała silną więź ze Stasiem, który był dla niej jak starszy brat. Była łatwowierna i naiwna jak każde dziecko w tym wieku. Była otwarta, nie myślała jedynie
o sobie, ale też o innych. Niestety Nel była słabego zdrowia. Wycieńczająca podróż po Afryce prawie zakończyłaby się dla niej śmiercią. Poty, gorączki i omdlenia to objawy, które nie odpuszczały jej podczas podróży. Nienawidziła przemocy, co dało się zauważyć
w sytuacji, gdy Staś zabił czterech Beduinów. Później przez długi czas nie potrafiła mu zaufać. Było to dla niej duże przeżycie. Dziewczynka była postacią dynamiczną. Bardzo łatwo można zauważyć jak dojrzewa
z każdym dniem. Powoli zaczyna używać perswazji, abychłopiecspełniał wszystkie jej najmniejsze zachcianki. Wykazuje się sprytem
i przebiegłością.
Stanisław Twardowski był w lepszej sytuacji ze względu na swój wiek. Chłopiec był starszy, rozumiał o wiele więcej niż jego przyjaciółka Nel. To on pierwszy zauważył, że ich podróż nie doprowadzi ich do ojców.Staś był wysportowany. Wykazywał się nieprzeciętną mądrością i inteligencją. Znał kilka języków oraz geografię. Wiedział
o tym bardzo dobrze, dlatego też chełpił się tym. Był podobnie jak Nel wychowywany jedynie przez swojego ojca. Uważał go za swój autorytet, który wychował go na patriotycznych prawdach oraz miłości. Dzięki temu chłopiec czuł się tak bardzo odpowiedzialny za swoją towarzyszkę Nel. Honor i religia były dla niego bardzo ważne. Był chrześcijaninem, co podkreślał podczas rozmowy z Mahdim. Nie odrzucił nauk Chrystusa
i pozostał mu wierny. Największą zmianę w jego postępowaniu można dostrzec po zabiciu człowieka.Nie wiedział, że w przypływie złości
i strachu był wstanie dokonać czegoś równie strasznego. Staś pochodził z Polski. Kochał ją i pragnął za nią walczyć, gdyby była taka konieczność.Tylko dzięki niemu, dzieciom udaje się przeżyć. Zachował zimną krew w sytuacjach, w których nie jeden dorosły mężczyzna wykazałby się tchórzostwem.
Należy stwierdzić, że nieszczęście, które ich spotkało nauczyło ich bardzo dużo. Wydorośleli, nauczyli się podejmować własne decyzje,
a co najważniejsze- zauważyli, że nigdy nie wiadomo kiedy wiedza może się przydać. Zrozumieli siłę przyjaźni, która w wielu przypadkach uchroniła ich od śmierci. Lata młodości mieli bardzo burzliwe. Uważam, że porwanie dla każdego człowieka jest traumatycznym przeżyciem,
a co dopiero dla dzieci. Pomimo swojego młodego wieku nie stracili nadziei. Do samego końca walczyli o własne życie. Nauczyli się wiele
o sobie, a także dostrzegli wady, których powinni się pozbyć.
W dzisiejszych czasach również wiele dzieci musi dorastać bardzo szybko. W biednych krajach młodzi obywatele są wyzyskiwani podczas ciężkich i niebezpiecznych prac. Robią to, aby pomóc swoim rodzinom. Brakuje im rzeczy, które my mamy na co dzień. Czasem nawet nie zastanawiamy się, czy będziemy mieli co zjeść lub czy zostaniemy zaatakowani przez wroga. W książce tej, kobieta ukazana jest jako bardzo silna osobowość, która w trudnych chwilach nie musi oznaczać ciężaru dla mężczyzny. Nawet więcej- wspiera go i pomaga mu. Mężczyzna zaś ukazany jest jako jej obrońca i towarzysz,bez którego byłoby jej bardzo ciężko przetrwać. Bohaterowie w swoich działaniach wspierają się i uzupełniają.
Czy tak samo jest z głównymi bohaterami książki „Krzyżacy”?
Ta powieść historyczna była wydawana w latach 1897-1900
w czasopiśmie „Tygodnik Ilustrowany”. Czas akcji obejmuje XIV-XV wiek, pomiędzy śmiercią królowej Jadwigi Andegaweńskiej, a bitwą pod Grunwaldem.
Jednym z głównych bohaterów książki„Krzyżacy”byłZbyszko
z Bogdańca, wywodzący się ze szlacheckiego herbu „Tępa Podkowa”. Po sześciu latach tułaczki wojennej powraca na swoje ziemie,które chce odkupić jako osiemnastoletni młodzieniec. Złociste włosy, które są przycięte równo nad brwiami, dodają jego cudownej twarzy blasku. Na co dzień jego ciało zdobił kaftan ze skóry łosia. Na wyjątkowe uroczystości przywdziewał białą jakę, haftowaną w złote gryfy
i przyozdobioną frędzlami u dołu. Jego wygląd dopełniały pasiaste spodnie oraz ciżmy z długimi noskami. Strój ten zdobył w pojedynku
z Fryzami.Jego największym marzeniem było kierowanie się w życiu kodeksem rycerskim, który opierał się na honorze. Zbyszka rozpierała energia i brak rozsądku. W życiu kierował się zasadą„Lepiej zginę niż stchórzę”.Charakteryzował się niepohamowaną i porywczą naturą młodzieńcza. Rwał się do życia, do wielkich czynów rycerskich, do bitew i pojedynków. Niepokoiło to jego wspaniałego stryja, Maćka.Zbyszko, jak każdy prawdziwy rycerz pragnął mieć swoją damę serca. Wybranką jego serca została Danusia Jurandówna, w której zakochał się od pierwszego wejrzenia. Z powodu tego wielkiego uniesienia złożył jej obietnicę. Obiecałjej trzy czuby pawich piór z hełmów krzyżackich. Wpada przez to w poważne kłopoty. Aby zdobyć pawi czub atakuje Kunona Lichtensteina- brata zakonnego. Ten czyn kończy się dla niego karą śmierci. Gdy zostaje skazany na ścięcie wydaje się, że nic nie może go już uratować. Danusia jednak nałożyła na jego głowę białą nałęczkę i oznajmiała, że jest jej narzeczonym. Odwołuje tym czynem egzekucję.
Ojciec Danusi, Jurand ze Spychowa, nie byłzachwycony tymi nagłymi zaręczynami. Mawobeccórki zupełnie inne plany. Pragnął, aby Danusia udała się do klasztoru.Zbyszko bierze potajemny ślub
z Danusią. Parę dni późniejDanusia zostaje porwana przez Krzyżaków.Rycerz próbuje ją ocalić. Zbyszko zachowywał się wobec Danusi uczciwie i przyzwoicie. Była to jego pierwsza młodzieńcza miłość. Był jej wierny, mimo iż w jego otoczeniu pojawia się inna kobieta – Jagienka Zychówna. Dopiero po śmierci Danusi ożenił się z Jagienką.
Uważam, że Zbyszko z Bogdańca to pozytywna i szlachetna postać. W trakciepowieściowych wydarzeń ewoluuje, przeżywa głęboką miłość, pokonuje niebezpieczeństwa w czym pomaga mu odpowiedzialność i mądrość. Bardzo przeżywa śmierć Danusi. Dojrzewa emocjonalnie i nie idealizuje Jagienki, tak jak Danusi. Zauważa jej wady
i kochał ją wraz z nimi. Stał się prawdziwym mężczyzną. Po ślubie
z Jagienką udał się na bitwę z Krzyżakami- nie zapomniał o swoich obowiązkach wobec własnego kraju. Odważnie walczył po stronie Żmudzinów z Krzyżakami. W obronie honoru rycerskiego podjął walkę
z Cztanem i Wilkiem, żeby nie myślano, że się ich boi. Bohater posiadał wiele cech prawdziwego rycerza. Każdą walkę toczył bardzo solidnie
i dokładnie, aby nie zawieść innych rycerzy.
W jego życiu pojawiły się dwie kobiety – Danusia i Jagienka. Obie
w młodości straciły matki. Danusia przeszła wówczas pod opiekę księżnej mazowieckiej- Anny Danuty. Dziewczyna wyglądem przypominała anioła- miała złote włosy, delikatną twarz i cudny głos. Zachowywała się dziecinnie, reagowała z wielką, niepohamowaną radością dziecka na spotkaniaz ukochanym. Była również bardzo nieśmiała. Aby być z ukochanym sprzeciwiała się woli ojca- Juranda i wzięłaślub z ukochanym. Z czasem powoli dojrzała i zauważyła, że miłość to nie tylko szczęście i urocze rozmowy, ale również odpowiedzialność za drugą osobę. Spotkał ją straszny los, gdyż była ona głównym celem zemsty Krzyżaków na Jurandzie. Umarław drodze powrotnej do domu po odbiciu jej przez Zbyszka z rąk Krzyżaków.
Jagienka po śmierci mamy musiała zająć się swoim młodszym rodzeństwem i pomóc w gospodarstwie swojemu ojcu. Zajmowała się ich majątkiem, gdy ojciecwyjeżdża na wojnę. Jagienka była starsza od Danusi jedynie o 3 lata, jednak różni się od niej bardzo. Widać jak kilka lat potrafi zmienić postrzeganie świata. Dziewczyna była wysoka i silna. Miała dobrze zbudowane ciało wraz z mocno zaznaczonymi kształtami co dopełniała rumiana twarz. Ciemne i długie włosy czasem przykrywały jej mądre oczy. Jagienka była gotowa na nowe przygody, ale również byłazadziorna. Potrafiła postawić na swoim i nie bała się nowych wyzwań. Udowodniła to ratując Zbyszka przed niedźwiedziem. Była również bardzo odpowiedzialna. Doskonale radziła sobie ze wszystkimi codziennymi obowiązkami. Podczas opieki nad stryjem ZbyszkaMaćkiem ukazała się jej delikatna strona- pełna dobroci i troskliwości.Jagienka darzyła Zbyszka wielkim uczuciem. Była jednak świadoma,
iż damą jego serca była Danusia Jurandówna. Po odnalezieniu Danusi, Jagienka straciła nadzieję na wspólne życie ze Zbyszkiem. Podejmuje nawet decyzję o wstąpieniu do klasztoru, lecz ostatecznie trafiła na dwór księżnej Aleksandry, gdzie stopniowo stała się zupełnie inną kobietą od tej, którą Zbyszko zapamiętał. Nie była już tak otwarta, nauczyła się dobrych manier, nawet jej uroda stała się jakby szlachetniejsza. Wszystko to powoduje, iż w Zbyszku, chociaż niedawno utracił ukochaną Danusię, zrodziło się silne, choć odmienne od żywionego do córki Juranda, uczucie do Jagienki.Zbyszko stałprzed trudnym wyborem. Każdy wybór zakończyłoby się smutkiem jednej z kobiet. Był on bohaterem dynamicznym, jego pojmowanie świata i miłości zmieniało się z każdym rokiem. Doświadczył, że miłość to nie tylko szalone wyznania
i dowody, ale również smutek i cierpienie.
Następną książką Henryka Sienkiewicza, w której ukazanyzostałobraz młodości, kobiety i mężczyzny jest „Quo Vadis”, co oznacza „Dokąd idziesz”. Książka publikowana była w odcinkach w warszawskiej „Gazecie Polskiej” w latach 1895-1896.Powieść została przetłumaczona na ponad pięćdziesiąt języków, odnosząc światowy sukces.
W Ossolineum we Wrocławiu jest przechowywana część rękopisu powieści.
Tytuł odnosi się do legendy, w której św. Piotr pyta się „Quo Vadis, Domine?” co oznacza „Dokąd idziesz, Panie?”. Chrystus odpowiada mu, że idzie do Rzymu umrzeć jeszcze raz. Wówczas apostoł wraca do miasta, wiedząc, że skazuje się na pewną śmierć. Nie obawia się tego, gdyż nagrodą będzie spotkanie z Panem.
Historia powieści toczy się za czasów Nerona w Rzymie. Największe prześladowania wówczas spotykają chrześcijan. Uznawani są oni za sprawców podpalenia cudownego miasta – Rzymu. Prawda była jednak zupełnie inna- zrobił to sam Cezar. Jedną z głównych bohaterek powieści byłamłoda Ligia, chrześcijanka, której ojciec był wodzem Ligów. Jej prawdziwe imię to Kalina i pochodziła ze słowiańskiego plemiona. Miała ona prawdopodobnie polskie korzenie. W dzieciństwie została wywieziona do Rzymu jako zakładniczka. Swój nowy dom znalazła przy Plaucjuszu Aulusie oraz Pomponii Grecynie. Była pięknai dobrze wykształcona, niezwykle cnotliwa i wierna swojej religii. Ligia, była dobrą i troskliwą chrześcijanką, odróżniała się od innych rzymskich kobiet. Jej serce wypełnione było miłosierdziem
i wyznawanymi zasadami, nie znała nienawiści. Gdy po raz pierwszy spotkała się z Winicjuszem nakreśliła na piasku rybę- znak pierwszych chrześcijan. Nie mogła z nim być pomimo wielkiego uczucia. Na pierwszym miejscu stawiała swoją wiarę w Boga. Marek Winicjusz nie rozumiejąc tego, nakazał Cezarowi odebrać ją od jej rodziców. Na uczcie w pałacu Marek Winicjusz wyznał jej swoje uczucia w nachalny sposób. Po uczcie dziewczyna była rozdarta wewnętrznie. Zakochała się w mężczyźnie, który przed chwilą chciał ją skrzywdzić i nie wyznaje podobnych wartości jak ona. Nie chciała zostać nałożnicą żołnierza. Po odbiciu jej przez chrześcijan przebywała w domu wdowy Miriam. Będąc osobą bardzo religijną i miłosierną wybacza Winicjuszowi wszystkie krzywdy, które jej wyrządził. Po pożarze Rzymu trafiła do więzienia wraz z innymi chrześcijanami. Zostali oni posądzeni o próbę spalenia miasta. Wówczas Winicjusz próbuje wszystkiego, aby uratować ukochaną. Przekupuje żołnierzy, aby mówili mu o stanie jej zdrowia. Dziewczyna bardzo ciężko przechodzi ten czas – choruje i gorączkuje.Mimo wszystko była bardzo silna i nie poddawała się. Próbuje pocieszyć Marka, gdy ten w końcu może ją odwiedzić. Była pewna swojej śmierci na wielkiej arenie. Dzięki niewolnikowi Ursusowi jej życie zostaje uratowane. Wyrusza z Markiem Winicjuszem,siostrzeńcem Petroniusza,na Sycylię, gdzie zostaje jego żoną.
Ligia była bardzo silna psychicznie, podobnie jak Nel. Pomimo wielkiego cierpienia i bólu nigdy nie wyparła się swojej wiary. Była gotowa umrzeć za to, że wierzyła w jednego Boga. Kochała Marka, ale wiedziała, że droga, którą wybrała była właściwa. Próbowała wszystkiego, aby go nawrócić. Dobre słowo, przebaczenie i wierność- to trzy atrybuty, którymi oczarowała młodego Rzymianina. Będąc niedostępną, Winicjusz musiał bardzo długo walczyć o jej względy. Była nieustępliwa, postawiła sobie jasny cel- będzie z młodzieńcem jedynie, gdy ten zmienisię.
W całej powieści Marek Winicjuszbył postacią dynamiczną. Dobrze zbudowany mężczyzna odziedziczył po rodzicach wielki majątek oraz niewolników. Jego ojciec był konsulem za czasów Tyberiusza. Siostrzeniec Petroniusza był żołnierzem, który w chwili rozpoczęcia opowieści wraca z wojny przeciw Partom. Był bardzo sławny z powodu bohaterskich czynów w bitwie pod Karbulonem. Nie grał na lutni, ani nie śpiewał jak jego rówieśnicy. Był przesadny w każdym calu. Dzielny, waleczny i męski, a jednocześnie niepohamowany w gniewie i porywczy. Chciał mieć wszystko, o czym tylko zamarzył. Gdy tylko zobaczył Ligię od razu zapragnął z nią być. Powiedział o wszystkim Petroniuszowi, aby ten prosił Cezara, aby zabrał ją do siebie, a następnie oddał jemu. Dziewczyna odrzuciła zaloty, które według jej prawd moralnych były grzeszne. Obawiała się Marka, a przed gwałtem uratował ją Ursus- niewolnik, który bronił ją od dzieciństwa. Marek próbował kilkakrotnie ją porwać. Podczas nieudanych prób reagował bardzo żywiołowo
i spontanicznie. Zabił nawet jednego z niewolników świecznikiem.Myślał o dziewczynie przedmiotowo- nie planował z nią długiego i szczęśliwego życia. Rozmyślał co z nią zrobi, gdy ona w końcu mu się znudzi. Planował ją sprzedać, potraktować jak znoszone stare ubranie. Ligia pomimo wstrętu i strachu do młodzieńca ochroniła go przed śmiercią
z rąk niewolnika, gdy Winicjusz ponownie planował ją porwać. Poprosiła Ursusa o darowanie mu życia. Opatrzyła jego rany i okazała mu miłość, pomimo wszystkich złych rzeczy, które jej wyrządził.
Postępowaniei charakter Marka Winicjusza zmienia się wraz
z poznaniem zasad religii chrześcijańskiej. Wszystko zaczyna się od wysłuchania słów apostoła św. Piotra. Były one tak mocne
i przekonujące, że młody Rzymianin stracił poczucie czasu. Słowa wywarły na nim tak ogromne wrażenie i uderzyły tak mocno w jego serce, że zauważył ile zła wyrządził innym ludziom. Ponadto, pod wpływem miłości do Ligii postanowił porzucić swoje dotychczasowe życie i zmienić się. Zauważył jak ciekawą osobą była cnotliwa i czysta dziewczyna. Dojrzał w niej coś, co wyróżniało ją od innych znanych mu kobiet. Powoli zaprzyjaźnił się z apostołami. Wszystko co mówił o nich Neron i inni okazało się wielkim kłamstwem. Chrześcijanie podali mu pomocną dłoń- opatrzyli rany i pomogli wyzdrowieć, pomimo jego wcześniejszego zachowania. Gdy dowiedział się o pożarze czym prędzej wrócił do miasta. Chcąc być jeszcze bliżej Ligii wziął chrzest z rąk apostoła, zaraz po tym jak upewnił się, że dziewczynie nic nie stało podczas pożaru. Postanowił podzielić ten sam los jak ona. Skoro ona miała być prześladowana, to on umrze razem z nią. Chciał ochronić chrześcijan przed aresztowaniami, jednak nie zdążył na czas. Narażał swoje życie oraz reputację, aby tylko ochronić dziewczynę. Przebrał się za niewolnika, koczował pod więzieniem i pomagałwynosić ciała trupów, aby być bliżej Ligii. Najtrudniejszą chwilą w jego życiu była świadomość jej nieuniknionej śmierci. Nic więcej nie mógł zrobić, aby ją ocalić. Bezsilność rozdzierała jego serce, które kochało ją bardziej niż kogokolwiek innego. Winicjusz przestał myśleć o sobie. O swoich pragnieniach, marzeniach. Odkąd pokochał Ligię jej bezpieczeństwo
i szczęście stało się również jego. Blady i pokonany siedział na trybunie oglądając bliską śmierć swojej ukochanej. Zaczął modlić się gorliwie o jej ochronę, o pomoc do jej Boga. Wierzył bardzo mocno, że teraz tylko on może wyrwać ją ze szponów śmierci. Ursus wziął byka za rogi, na którym leżała Ligia i wykręcił mu głowę. Po zwycięstwie Marek zeskoczył na dół przytulając swoją ukochaną. Ludzie krzyczeli, aby Neron ułaskawił tę dwójkę. Tak teżsię stało.
Marek Winicjusz był przykładem mężczyzny, którego charakter ewoluuje. W wyniku wiary i miłości staje się delikatnym i pobożnym człowiekiem. Młodzi ludzie bardzo często pragną mieć wszystko za szybko. Jak prędko coś dostają, w takim samym tempie nudzą się tym. Jedynie długa droga uczy nas, aby szanować wszystko co dostajemy. Gdy zapracujemy na coś czujemy się o wiele bardziej spełnieni, niż gdy po prostu coś dostaniemy. Młody człowiek nie powinien również odwracać się od własnej wiary. W dzisiejszych czasach,wśród wielu młodych ludzi bycie osobą wierzącą jest rzeczą wstydliwą. Osoby takie udają, że religijne wartości nie mają dla nich żadnego znaczenia. Człowiek bez poszanowania określonych wartości nigdy nie będzie spełniony. Zawsze będzie żył tak jak mu dyktują inni. Nie będzie miał własnego zdania na dany temat.
Inną książką, w której ukazany jest obraz młodości, kobiety
i mężczyzny jest „Potop”. Jest to druga z powieści tworzących „Trylogię”Henryka Sienkiewicza. Została wydana w 1886 roku. Do pozostałych części należy „Ogniem i mieczem” oraz „Pan Wołodyjowski”. Historia ukazana w „Potopie” mówi o potopie szwedzkim, który miał miejsce
w latach 1655–1660. Powieść była pierwotnie wydana w odcinkach
w latach 1884–1886 w dzienniku krakowskim „Czas”. Część rękopisu znajduje się w Ossolineum we Wrocławiu.
Głównym bohaterem „Potopu” byłAndrzej Kmicic, który przechodzi przemianę wewnętrzną. Poznajemy go jako młodego chorążego orszańskiego. Młodzieniec podobał się wszystkim pannom. Był smukły oraz wysoki. Ubierał się w bogate stroje. Reprezentował typowego Sarmatę. Polscy szlachcice wierzyli, że ich korzenie pochodzą od wielkiego plemienia Sarmatów, którzy odznaczali się męstwem. Dzisiaj Sarmata nie kojarzy nam się z nikim dobrym. Obecnie Polacy zmienili definicję Sarmaty na osobę, która określanajest jakopewny siebie szlachcici zawadiaka.
Bohater książki „Potop” w młodościwyznawał zasadę „Jedz, pij
i popuszczaj pasa!”. Wszystko zmieniło się, gdy poznał swoją przyszłą żonę- Oleńkę. Pewny siebie młodzieniec wiedział, że dziewczyna nie oprze się jego względom. Aleksandra Billewiczówna była jednak silną
i dumną kobietą. Kmicic podobał się jej, jednak zauważała jego wady, których w żaden sposób nie była w stanie zaakceptować.Kmicic już na samym początku oszukiwał ją. Nie powiedział nic o wielkiej uczcie, podczas której wraz z kompanami strzelał do obrazów przodków Aleksandry. Wchodząc w zatarg ze szlachtą zaściankową podpalił całą wioskę, aby zemścić się za zabicie jego towarzyszy. Wyznawał zasadę, pochodzącą ze Starego Testamentu, „Oko za oko, ząb za ząb.” Gdy prosił o pomoc swoją wybrankę o schronienie dziewczyna zgodziła się. Jednak gdy tylko pościg opuszcza jej dom kazałaKmicicowi odejść. Młodzieniec próbował wszystkiego, aby zjednać ją sobie. Ostatecznie porwał ją. Kiedy zamknął się z nią w domu, mówił, że może wysadzić cały budynek. Po pojedynku z Wołodyjowskim został ciężko ranny
w głowę. To pierwsza i nie ostatnia blizna, która pojawiła się na jego ciele.Uważany był zawsze za najlepszego i najpiękniejszego mężczyznę. Teraz został pokonany, a jednocześnie odrzucony przez ukochaną. Hardy i krzepki młodzieniec powoli zaczyna się zmieniać.
Nie był już taki jak na początku powieści, gdy jego głównym celem
w życiu była zabawa. Zmienia się również pod względem duchowym.
Po nieudanym porwaniu księcia Bogusława Radziwiłła, brata hetmana, zostaje mu bruzda na policzku. Przed tym jednak staje się ofiarą manipulacji hetmana. Ten, będąc zdrajcą, obiecuje, że odpuści mu wszystkie winy, które wyrządził. Wystarczy tylko, aby przyrzekł mu wierność do końca jego dni. Janusz Radziwiłł był dla Kmicica autorytetem, dlatego też bez większego wahania zgadza się. Gdy Radziwiłł nakazuje mu przysięgać na krzyż, ten od razu obiecuje być wiernym hetmanowi, do końca jego dni. Nie wiedziałwówczas jeszcze, do jak trudniej sytuacji ta przysięga go doprowadzi. Młodzieniec podczas uczty zjednał sobie ukochaną. Po chwili jednak znów ją stracił. Janusz Radziwiłł wiwatował nowemu królowi- Gustawowi. Wszyscy odwrócili się od niego w jednej chwili. Andrzej Kmicic nie mógł tego zrobić. Jakąkolwiek decyzję podjąłbyi takzostałby potępiony. Podczas rozmowy ponownie dał się oszukać hetmanowi. Wierzył, że ten jedynie upozorował swoją zdradę, aby pomóc swojej ojczyźnie bez prowadzenia wielkiej wojny. Kmicic był załamany, gdy dowiaduje się o tej intrydze. Jego autorytet i osoba, której bezgranicznie wierzył okazała się wielkim kłamcą. Swoje winy chciał odpokutować na Jasnej Górze i ochronić ją przed najazdem Szwedów. Przybrał sobie nowe nazwisko- Babinicz. Jego zacięcie w sztuce walki i odwaga sprawiły, że zostaje oczyszczony ze swoich win. Wszystko to było dla niego wielką lekcją, która odmienia go całkowicie jako człowieka.
Aleksandra Billewiczównabyła uosobieniem polskiej szlachcianki, posiadaczką najznakomitszych przymiotów i nonkonformistką. Bohaterka była wnuczką Herakliusza Billewicza – pułkownika lekkiego znaku
i podkomorzego upickiego, ale przede wszystkim patriarchy rodu Billewiczów wywodzącego się od Mendoga. Wolą zmarłego dziadka miała zostać żoną Andrzeja Kmicica lub powiększyć grono zakonnic
w najbliższym klasztorze. W naturze dziewczyny – skromnej i posłusznej względem rodziny – nie leżał sprzeciw i bunt, toteż zamierzała spełnić ostatnie życzenie kochanego dziadka. Uroda i osobowość wzbudziły szacunek wśród mężczyzn. Miała płowe włosy, które podkreślały jej ciemne brwi. Była pewna siebie, nie spuszczała wzroku, gdy po raz pierwszy rozmawiała z Kmicicem. Broniła swoich racji za wszelką cenę. Oceniała i krytykowała, gdy było to potrzebne. Wierzyła, że tylko w taki sposób może kogoś zmienić. Dziewczyna była nieugięta. Darzyła Andrzeja uczuciem, jednak gdy postępował źle, kazała mu odejść. Gdy dziewczyna dowiedziała się o zdradzie narzeczonego od razu odsuwa się od niego. Została wychowana w duchu patriotyzmu i walki o własną ojczyznę. Postępowanie ukochanego było odmienne od jej zasad. Nie wiedziała wówczas, że został on zmanipulowany przez litewskiego hetmana. Oleńka ceniła męstwo i odwagę. Często mówili, że posiadała „męski umysł”. Była bardzo roztropna co imponowało i zaskakiwało mężczyzn. Aleksandra była najlepszą doradczynią. Bez problemu potrafiła ocenić, co było dobre, a co złe. Była bardzo pomocna i pragnęła jak najlepiej wspierać innych. Podczas napadu Szwedów na Wołmontowicze kiedy inne panny zemdlały, ona zaś pozostałarozsądna i pomocna. Zorganizowała pomoc dla rannych i nie bała walczyć się
w obronie własnej i innych. Wśród tych wszystkich cech nie można zapomnieć o wielkiej pobożności Oleńki. Przez pierwszą nieudaną miłość szukałaschronienia w klasztorze. Modliła się za narzeczonego, ale zaprzestała gdy tylko dowiedziała się o tym, że chciał zabić króla. Było to fałszywe pomówienie. Pomimo jego wad i postępowania ona nie przestawała go kochać. Miłość była dla niej ważna, ale ważniejsze były wartości jak prawość, wierność ojczyźnie i oddanie Bogu. Można stwierdzić, że Oleńka była literackim uosobieniem kobiety idealnej, wzorem patriotki, wiernej cnocie i ojczyźnie. Choć zakochała się od pierwszego wejrzenia w mężczyźnie przeznaczonym jej drogą umowy krewnych, to jednak gotowa była poświęcić uczucie, by tylko żyć
w zgodzie z zasadami wpojonymi przez Billewiczów: „Bo nie pójdę za człowieka, na którym ciążą łzy ludzkie i krew ludzka, którego palcami wytykają, banitem, rozbójnikiem zowią i za zdrajcę mają”. W końcowej scenie powieści potrafiła się jednak przyznać do pomyłki i ze łzami
w oczach wyznała: „Jędruś, ran twoich nie godnam całować!”.
Podsumowując należy stwierdzić, żeobraz młodości, kobiety
i mężczyzny w literaturzeHenryka Sienkiewicza pojawia się bardzo często. W każdej z opisanych książek zostaje ukazana młodość bohaterów oraz typowe cechy dla tego okresu.Uważam, że z młodością wiążą się wielkie pokłady idealizmu i energii. Młodość to ulubiony okres w życiu każdego człowieka. Wiele osób swoje najwspanialsze przeżycia opisuje właśnie z tego okresu. W czasie tym,kształtujesię charakter i zachowaniaczłowieka. Przebyte wydarzenia, w tym okresie, mogą przewartościować system istotnych zasad. Młodzi ludzie poszukują autorytetów, którzy mogą wskazać i ukierunkować ich działania. Poszukiwanie talentu oraz pasji jest również bardzo ważne. Poczucie akceptacji
i bezpieczeństwa są nieodłącznym elementem, bez których dalszy rozwój jest niemożliwy. Błędy popełnione w młodości mogą okazać się bardzo znaczące i mieć wpływ na przyszłość. W twórczości Henryka Sienkiewicza wszystkie opisane postaci są w okresie przemian. Niektórzy przechodzą je lepiej, inni gorzej. Jedni uczą się na własnych błędach, a drudzy uzyskują cenne rady. Z lekkomyślnych osób wyrastają wspaniali bohaterowie. Nie można również zapomnieć, że Henryk Sienkiewicz podkreśla przywiązanie młodych ludzi do własnej ojczyzny. W nich pokłada nadzieję walki z zaborcami. Wierzy, że dzięki ich energii, sile i chęci osiągnięcia celu Polska zostanie wyzwolona.
Uważam, że wykreowane kobiety w twórczości Henryka Sienkiewicza są niesamowicie silne. Wpływają one bardzo mocno na mężczyzn. Często są wyidealizowane. Są równorzędnymi bohaterkami wraz z mężczyznami. Posiadają własny system wartości, którego trzymają się pomimo wielu uczuć. Wydają się być dojrzalsze od mężczyzn, dlatego ich przemiany nie są tak spektakularne. Pomimo swojej siły nie tracą kobiecości. Są piękne w każdym momencie, mimo że różnią się od siebie. Stają się wsparciem dla swoich ukochanych
i przyjaciół.
W analizowanych powieściach Henryka Sienkiewicza opisanimężczyźni są postaciamibardziej dynamicznymi niż kobiety. Ich przemianycharakteru są znaczące. Dla kobiet potrafią stać się
z poganinachrześcijaninem, czy z hulaki dzielnym, mężnym rycerzem. Są pewni siebie, często zadufani w sobie. Uczucie i miłość odmienia ich, zaczynają dbać nie tylko o siebie, ale również o kobiety. Dla mężczyzn bardzo ważnesą prawość, honor i obrona ojczyzny.
W książkachzauważalne są aspekty polskości – w„Pustyni i w Puszczy” Staś był Polakiem, a w „Quo Vadis”Ligia miała polskie korzenie. W „Krzyżakach” i „Potopie”ukazana jest wielkość czynów i zasług rycerstwa polskiego. Przedstawiane są największe sukcesy militarne, aby podnieść na duchu obywateli, którzy stracili już nadzieję na wolność.
Moim zdaniem, kobiety i mężczyźni ukazaniw twórczości Henryka Sienkiewicza toosoby, które zmieniają się dzięki sobie. Obraz młodości, kobiet i mężczyzn był burzliwy. Analizowani bohaterowie mieli problemy, aby samodzielnie poradzić sobie z wiekiem dojrzewania. To właśnie
w okresie młodościmusieli podejmować decyzje, na które nie byli przygotowani i gotowi. Kierowali się daną chwilą i porywem młodzieńczej fantazji.Przytoczone przykładu świadczą o tym, że każdy człowiek może się zmienić w kogoś lepszego i należy dążyć do tego. Nigdy nie będziemy idealni, ale tylko pracując nad sobą możemy przybliżyć się do tego celu. A młodzi ludzie nie powinni zapominać o sukcesach Polski
i dalej być patriotami, aby w chwili kryzysu byli gotowi stanąć w jej obronie.